دوام هرچه به عالم نجیب خنده ی تو دلیل کفر دمادم نجیب خنده ی تو
حرام خواهش حوا هبوط هرزه ی من فریب فاتح آدم نجیب خنده ی تو
کشیده دست غریبی به کوچه پای مرا
و بد کشانده به خاکم نجیب خنده ی تو

دیگه عاشق شدن؛ ناز کشیدن، فایده نداره… نداره…دیگه دنبالِ آهو دویدن؛ فایده نداره… نداره…چرا این در و اون در میزنی؛ ای دلِ غافل؟!دیگه دل بستن و دل بریدن؛ فایده ندارهوقتی ای دل؛ به گیسوی پریشون میرسی…خودتوُ نگهدار!وقتی ای دل؛ به چشمونِ غزلخون میرسی…خودتوُ نگهدار… خودتوُ نگهدار…دیگه عاشق شدن؛ ناز کشیدن، فایده نداره… نداره…دیگه دنبالِ آهو دویدن؛ فایده نداره… نداره…ای دل؛ دیگه بال و پر نداری… داری پیر میشی و خبر نداری!ای دل؛ دیگه بال و پر نداری… داری پیر میشی و خبر نداری!وقتی ای دل؛ به گیسوی پریشون میرسی…خودتوُ نگهدار!وقتی ای دل؛ به چشمونِ غزلخون میرسی…خودتوُ نگهدار… خودتوُ نگهدار…دیگه عاشق شدن؛ ناز کشیدن، فایده نداره… نداره…دیگه دنبالِ آهو دویدن؛ فایده نداره… نداره…دیگه عاشق شدن؛ ناز کشیدن، فایده نداره… نداره…دیگه دنبالِ آهو دویدن؛ فایده نداره… نداره…

مست آمدم ای پیر که مستانه بمیرممستـــانه در این گـــوشـــه ی میـــخانه بمیـرمدرویشــــــــم و بگــــذار قلـنـــــدر منـشــــانهکاکل همه افشان به ســـر شــانه بمیــــرممیخانه به دور ســـــــر من چــــرخد و اینـــمپیـــمــان که به چــرخیــــــدن پیمانه بمیــرممن بلبــــل عشـــاق به دامی نشـــــوم رامدر دام تو هــــم بی طــمــــع دانه بمیـــــــرمشمعی و طواف حرمی بود که می خواستپروانـه بــزایــم مــن و پــروانـه بمیــــــــــــــرممــن در یتیــمـــــم صدفـــم سیــنه دریاستبگذار یتـیـــمانه و دردانــه بمیــــــــــــــــــــرمبیـگانـه شــمـــردند مـــرا در وطن خـــویــشتا بی وطن و از هـمـــه بیــــگانه بمیــــــــرمکو نی زن میــخــانه بـگــــو جــان به لب آورتا با تـــب و لب بــــــر لب جــانــانه بمیـــــرمآن ســـلســــله ی زلـف که زنار دلـــــم بــــــوددر گردنـــــم آویز که دیــــــوانه بمیــــــــــــــرمایـن دیـر مغـان ته چــک ایران قدیـــــم استاینجاست که من بی چک و بی چانه بمیرمدر زنــدگی افســـانه شـــدم در هـــمه آفاقبگذار که در مرگ هــــم افســــانه بمیــــــرمدر گوشـــه ی کاشـــانه بســـی سوختـــم اماآن شمع نبودم که به کاشانه بمیرمسرباز جهادم من و از جبهه ی احرارانصاف کجا رفته که در خانه بمیرم